اگر انقلاب سال 57 ایران با شعار اساسی مرگ بر شاه آغاز گردید و مردم به خاطر فقر و بی حقوقی و بی عدالتیهای حکومت سلطنتی علیه و برای مبارزه با تبعیض واختناق به پا خواستند و انقلاب کردند ،پیام آشکار آنها آزادی و برابری و برادری بود و در واقع مضمون انقلاب 57 این بود که مردم خواهان رفع تبعیض واستقرار آزادی و بر طرف کردن بی عدالتیهای اجتماعی بودند،...اعتصاب کارگران از فقر و شرکت زنانی که در تظاهراتها شرکت می کردندو قشرهای مردمی و دانشجویان، همه و همه اینها در صفوف میلیونی به خیابانها آمدند و از اختناق و خفقان به ستوه آمده و ذله شده بودند در یک حرکت رو به پیش و کاملا انسانی،خواهان رهایی و آزادی بودند،در واقع چنین حرکتی از سوی تودههای مرم که به خاطر فقر و بی حقوقیهای سیاسی و اجتنماعی و بی عدالتیها بوجود آمده بود عکسل عملی طبیعی، و بدور از انتظار نبود وهمه این حرکات و جنبشهای مردمی سبب شد تا نظام شاهنشاهی سقوط کرده و سیستم انقلاب در ایران توسط ملی ،اسلامیون که طرفدار خمینی بودند و به دلایلی هم مخالف شاه بودند،و مشخصا خمینی هم که بویژه بعد از خرداد 42 از سر مخالفت با شاه به خاطر اصلاحات و اینکه او اصلاحات را منشا فساد و ترویج فرهنگ غربی می دانست و خواهان باز گشت به فرهنگ اسلامی و دادن رای به زنان شد و مردم ایران که اکثریت مخالف شاه بودند بعد از سقوط نظام سلطنتی،از آنجایی که خمینی از اعتماد و وجهه مشترک همه نیروهای انقلابی که همانا انتقاد از رژیم شاه وفرهنگ غربی بود استفاده کرده و شعار مرگ بر شاه را در راس مبارزه قرار داده و در واقع رهبری انقلابی را که به رنگ چپ و کارگری و تودهای و بر ضد سرمایه داری پدید آمده بود بدست گرفت و دولتهای غربی هم از زمانی که خمینی در پاریس بود تا به ایران بر گشت تمام تریبونها و رسانههای خود را در اختیار او گذاشتند تا او را به عنوان رهبر انقلاب بر مردم تحمیل کنند و بعد از سرنگونی شاه نیز از او حمایت کرده و سعی کردند تمام تلاششان را در اختیارش بگذارند تا به نوعی حرکت انقلاب در اختیار کانالهای اسلامی و ارتجاعی قرار بگیرد و انقلاب ضد سلطنتی تودههای مردم و کارگران را تحریف کنند،.
لذا انقلاب که با هدف سرنگونی شاه پدید آمد و در واقع شعار اصلی آن که سرنگونی سیستم سلطنتی بود و هدف آن مبارزه با فقر و بی عدالتی وبرقراری آزادی بود با سرنگونی نظام شاه هم هیچ وقت مردم تعبیری که از شعار مرگ بر شاه که همانا آزادی و برابری بود در جمهوری اسلامی بدست نیاوردند و در جمهوری اسلامی فقر و بدبختی وخفقان و بی عدالتی و بی بند و باری غوغا می کند و از همه بد تر ،از شدید ترین و وحشیانه ترین نوع خفقان و اختناق در برابر خواسته ها واعتراضات مردمی استفاده می کنند.و آیت اللاههای میلیاردر حاکم بر ایران و اعیان و طرفدارهای مفتخور آنها اداره حکومت را به دست گرفته و همه بدبختیها و فقر مردم را به پای انقلاب و دستاوردهای پر افتخار انقلاب می دانند و توده مردمی که گریبانگیر محرومیت و زجر کشی و نداشتن حقوق فردی و اجتماعی از سوی طیف موجود حاکم بر مسند حکومت هستند نیز،دهه فجر انقلاب را که تا چند روز آینده در پیش است و به سی امین سالگرد انقلاب 57 نزدیک میشود دهه زجر تودههای مردم و بویژه اپوزیسیون که به انواع مختلف از حکومت و انقلاب رانده شده اند،دانسته و همه بی بند و باریها و کشتار و جنایتهای جمهوری اسلامی را حاصل و دستاوردهای انقلاب 57 قلمداد می کنند و آنرا یک تحول منفی و بسیار نامیمون میدانند که این دهه باعث شده تا همه محرومیتها و مشکلات اجتماعی ونابرابر یها و بی عدالتیها بر توده مردم تحمیل گشته و مردم دیگر خواهان تغییر و سرنگونی جمهوری اسلامی گردند و به نوعی دچار ندامت از گذشته خود که همانا خیزش جنبشهای اجتماعی 57 بر علیه نظام حکومتی شاهنشاهی بود وهمانطوری که ذکر شد خمینی و اقلیت مفتخور مذکور و ملی اسلامییون به نوعی از اعتماد تودههای مردمی سوء استفاده کرده و انقلاب را دزدیده و تصرف کردند.
اکنون که بعد از سی سال به سالگرد انقلاب نزدیک می شویم و در این سی سال به کوچکترین حقوق وآزادیهای فردی و گروهی توجه نشده و مبارزات مردم مانند دانشجویان و کارگران ومبارزات مردم کوردستان و همه اقلیتهای قومی در ایران که به نوعی به حاشیه رانده شده اند همچنان ادامه پیدا کرده تا به جایی رسیده که امروزه در شدید ترین حالت آن میبینیم که مردم درصدد سرنگونی سیستم ارتجاعی حاکم بر ایران که ذرهای به خواستهای مردم تن نمیدهد بر آمده اندو خواهان بدست گرفتن سرنوشت و حاکمیت خویش هستند،اما چیزی که بسیار حائز اهمیت است و مردم و گروههای قومی در راس مبارزه خود ، باید قرار داده درس گرفتن از گذشته خود و پرهیز از شعار های رادیکال و با روشنگری کامل ومسلط بر اوضاع،به تعابیر مردم از انقلاب توجه کرده و بسیار آگاهانه به سوی یک زندگی مدرن و انسانی قدم برداشته تا مطلوبترین ومتمدنانهترین راه رسیدن به آزادی و برابری که همان انقلاب است برسند.،با امید به پیروزی تودههای مردمی در 22 بهمن 88 بر ارتجاع حاکم،مرگ و ذلت از آن دیکتاتورهای حاکم بر ایران زمین،
حمید چوپانی سویس 28/01/2010